Στις 21 Απριλίου του 1967 η σκοτεινιά της Δικτατορίας σκέπασε την Ελλάδα με αρχηγό τον Γεώργιο Παπαδόπουλο…Οι φοιτητές του Πολυτεχνείου δεν άντεξαν και το 1973 ξεκίνησαν τον αγώνα τους για να φύγουν οι δικτάτορες…και ξαφνικά πιάσαν οι ζέστες τον Νοέμβρη καλοκαιριά στην καρδιά του χειμώνα. Ήταν οι ανάσες των παιδιών,κοντά – κοντά,σαν να ’ταν μια αναπνοή κι οι ανάσες στα παράθυρα κοντά – κοντά,σα να ’τανε ένα μπαλκόνι η Αθήνα,κι οι φωτιές που καίγανε στους δρόμους τα σκουπίδια,κοντά – κοντά,σα να ’ταν πυρκαγιά,κι ήταν οι σφαίρες κι ήταν το αίμα. Και ξαφνικά πιάσαν οι ζέστες τον Νοέμβρη κατακαλόκαιρο στη μέση του χειμώνα.Το Πολυτεχνείο ζει και αντιστέκεται από μόνο του, και από γενιά σε γενιά, γίνεται λαμπρότερο και φωτεινότερο. Όσο θα υπάρχει αδικία, ανελευθερία, ο αγώνας θα συνεχίζεται και το Πολυτεχνείο θα δείχνει το δρόμο.